سلام
۱-
اسم پنجشنبه های تنهایی را پنجشنبه های مادرانه اسم گذاشتم .
هر کسی میره پیش مادر خودش.
بچه ها پیش مادرشون.من هم. همسرجان نیز.
۲-دیشب دوستم زنگ زد و میگه چی کار کنم ازدواج کنم؟
میگم نمیدونم بسپر به قسمت.حرف دیگه ای ندارم. خودم نمیدونم چی شد و ازدواج کردم؟
دعایی در حقم بود، قسمت خدا بود، خدا دیگه خسته شده بود از دستم.
۳-میگه ازدواج چه جوریه؟میگم همه چی بستگی به تو، همسر و خانواده ها داره.
من خودم فکر میکردم همه چی گل و بلبله و حالا که ازدواج کردم دیگه برد عشق و حال و صفا.
ولی همه میدونید اینجوری نیس ، دلگیری داره شادی غم ناراحتی راحتی سختی همه چی با هم داره .
زند‌گی همینه.
من تعریف درستی از زندگی و به ویژه زندگی مشترک نداشتم با همه ادعایم.
۴-چند حس و فکر در درونم به وجود آمده سال‌های سال ، الان دیگه سنگ شده و من رو آزار میده، و من باید تمام تلاشم رو بکنم که  از خودم جدا کنم و واقعا سخته.
البته به خدا سپردم و میدونم کمک میکنه.شما هم برام دعا کنید تا رها بشم.
۵-این روزها اصلا حال و هوام عوض شده، بیرون که میرم هیچ چی دلم رو جذب نمیکنه نه لباسی، نه ظرفی.
دخترا و خانم ها رو که میبینم که به خودشون رسیدن و مشغول خرید و یا اطرافیانم رو که میبینم حس خنثی دارم.
۶-نظرتون درباره حجاب و پوشش چیه و به نظرتون چه تاثیری روی ازدواج و زندگی مشترک داره؟