می خواستم بنویسم از زندگی دیگران که چقدر الن و بلن...بیخیال شدم با خودم گفتم چرا مقایسه میکنی هر ادمی بنا بر تربیتش و شرایط زندگی اش حتما تلاششو می کنه و خدا خودش هدایت کننده اس.
ذهن فعال و تحلیلگرم گفت خوب پس اختیار ادم چی میشه ؟
می دونی به این اعتقاد دارم وقتی یه چیزی رو از خدا میخوای بهت میده که حتما به صلاحت باشه. 
و وقتی ادم شروع کنه به تغییر دادن خودش و تلاش کنه هر چند اندک و مورچه ای خدا هم برکتش رو شامل حالش میکنه.
ممکنه ی سختی عجیب و غریبی اول سراغ ادم بیاد و بعد با خودمون بگیم خدایا ازت خواستم اوضاع رو به راه بشه این دیگه چه مدلیه؟!
اما نگران نباشید، فقط صبوری کنید و دست از تلاش برندارید.
به زندگی دوست داشتنی تون ادامه بدید.
کم کم درست میشه.
 یکسال بعدش شرایط بهتر میشه و پنج سال بعدتر اصلا یادتون نیست که چه ناجور از دست زندگی ناراحت بودید.
هر روز که بگذره شما تبدیل به یک ادم دیگه می شید.
من هم فکر میکنم پنج سال دیگه امید به خدا باید هر لحظه خدای مهربون رو شکر کنم بابت تبدیل شدن به یک ادم بهتر!!
زندگی همینه بالا پایین راحت سخت استرس ارامش 
جالبه نه ؟!
کاش قبولش کنیم همینجوری و دوستش داشته باشیم.
تمرین کنیم زندگی رو همه جوره قبول کنیم چه وقتی داره اساسی به ما حال میده و چه وقتی که داره بدجور حالمون رو میگیره(خخخخ)
پ.ن:فکر می کنم معیارهای سخت گیرانه و کمال گرایانه ای دارم و واسه همین ی جاهایی بی دلیل دچار عذاب وجدان میشم.
البته نمیدونم برداشت درستی کردم و یا نه مشکل از خودمه؟!
فکر میکنم چون اوایل ازدواج همسرجان سخت گیری میکرد یعنی خیلی روی ی مسایلی حساسیت به خرج میداد من هم اینجوری شدم الله اعلم.
قربون شما
یاحق