بعد از نوشتن پست قبلی به مدل ابراز محبت خودم هم فکر کردم...
اره من هم زبان بیان ندارم یعنی ادم کم حرفی هستم ، اصلا خانواده پر سر زبانی نیستیم و کمتر زبانی به یکدیگه محبت میکنیم.
ادم های مهربانی هستیم اما کمتر زبان محبت داریم...
در روانشناسی، ادم ها به سه دسته دیداری شنیداری و لمسی دسته بندی میشن،به نظرم آگاهی از این موضوع خیلی مهمه در ابراز محبت و شاید در زندگی.
واسه همین تو دلمه گفتن دوست دارم یا چقدر تو خوبی و ...اما از دهان نازنین خارج نمیشه ولی هر از چندگاهی پیامکی بیان میکنم هر چند خودم پیامکی رو دوست ندارم و بیشتر مایل به بیانش هستم یعنی معتقدم زن و شوهر بهتره به مرحله ای از روابط صمیمانه برسند که بدون ترس خشم شرم و یا  احساس گناه حرفهای لازم رو به یکدیگه بگن.
تصمیم گرفتم که این موضوع رو حلش کنم و ابراز علاقه زبانی هم داشته باشم.
البته من نوع شخصیتم را به همسرجان گفته ام و نوع ابراز علاقه خودم رو هم گوشزد کردم ولی فکر کنم فراموش میشه...
پس نتیجه میگیریم ما زنها هم ممکنه نتونیم به درستی ابراز علاقه زبانی داشته باشیم،بسته به نوع شخصیت،فرهنگ و شرایط خانوادگی و اجتماعی این موضوع متفاوت خواهد بود.
پ.ن:متاهلی از مجردی بدتر نیست،مسیولیت ها و شرایط خاص خودش را دارد عزیز جان...