به خودم میگویم همسرجان به اندازه کافی به من ابراز محبت و عشق نمیکنه. یادحرف زنان ایرانی می افتم که همیشه از این موضوع گله داشتند همسر جان فقط مواقع خاص ابراز علاقه میکنه خوب این گله و شکایت خیلی از زنان ایرانیه نه تنها من پس گله ای نیست وقتی در فرهنگ من ابراز علاقه به زن به پسران یاد داده نشده 
بارها هم این موضوع رو یاداوری کردم ولی فایده ای ندارد پس بی خیال!!
در جلسه ای که خانم ها برای یادگیری مهارت های زنانه حضور داشتند از اینکه این جلسات برای مردان نیست و تنها ما زنها داریم اینا رو یادمیگیریم و اونا هیچی شکایت داشتند.
اما بعد
پسران در جامعه ایرانی و شاید جوامع دیگه گل سر سبد خانواده بودند به خاطر قدرت جسمی و اقتصادی و حتی جنسی.
نسلهای گذشته از مردان خود توقعی نداشته اندهمین که مردی سایه سر باشد و خرجشان را بدهد و به انها فرصت مادرشدن بدهد برایشان کافی بوده نه اینکه احساس وعاطفه ای نبوده نه انها هم در کنج خانه خودشان احساساتشان را می شسته اندو رفت و روبش می کرده اند.
هنوز بقایای این تفکروجود داره و گروهی ازمردان و پسران ماهنوز به شیوه پدرانشان رفتارمیکنندو هنوز مادرانی هستندکه پسرانشان راگل سرسبد و همه چیز دان و همه چیزکامل میدانند،در حالی که دختران به نسبت گذشته رشد وپیشرفت بیشتری داشته اند و فکرمیکنم این عدم تعادل باعث بروز مشکلات بسیاری شده است.
حالاچی کار کنم؟
کارخاصی نیاز نیست درست است مودت و رحمت و ارامش دربین زن وشوهر به  وفوراست ولی وقتی بروزپیدا نمیکند میتوانیم عشق ومحبت را ازمسیرها و راههای دیگه به دست بیاریم شایدخدا به ان شراب طهورهم بیفزاید.
همین محبت به پدر و مادر خواهر و برادر و ارحام،روابط با دوستان، دوستی بافرزندان و کودکان دیگر این سرزمین ومهربانی ومهربانی و مهربانی...