قبل از ازدواج موجودی است که او را در تمامی دعاها زیارات حاجات و التماس دعاها به فراوانی یاد میکنیم و او را بسیار با عشق و تضرع می خواهیم.
هر موجود مذکری را که می بینیم در دلمان او را همان شاهزاده رویاهای خود تصور میکنیم که قرار است با او با عشق و شادی روزگار بگذرانیم.
از زندگی ناامید می شویم افسرده و غمگینیم در نبودن یک شوهر...
دنیایمان در بودن با او معنا میشود
اما بعد ازدواج...
چرا اینجوریه؟؟ شوهر من که فلانه بهمانه !!چرا منو درک نمیکنه؟؟ چرا عصبانی میشه کمکم نمیکنه چرا لاو نمیترکونه برام همش ؟؟
چرا خونوادش اینجوریه چرا مامانش اینو گفت خواهرش اونو؟؟
چرا اینقدر توی خونه کاره هر روز بپز بشور بساب این چه زندگیه چرا توش عشق نیست؟؟
خونه بابام که کسی از گل نازکتر به من نمی گفت حالا اینجا اصلا احترام منو نمیذارن 
چرا جاریم اینطوریه اه؟؟
وای چه انتخاب اشتباهی داشتم کاش با فلانی ازدواج میکردم 
خوش به حال فلانی ببین چه زندگی گل و بلبل داره حالا من چه اوضاع قمر در عقربی دارم 
خدایا من چه گناهی کردم که این زندگی و این ادم رو نصیبم کردی؟
خدایا چه جوری می خوام ی عمر کنارش بگذرونم ؟؟