خیلی ها شاید به ذهنشون برسه که من به خاطر شرایط سنی ام این مدل ازدواج رو قبول کردم در حالی که من 10سال پیش هم به این نوع ازدواج فکر کرده بودم و مشکلی نداشتم
اما ایا سن دلیل موجهی برای این نوع ازدواج هاست؟جامعه با اینکه گفته میشه سن یه عدده و مهم فکر و اخلاق و فلان و فلانه ولی وقتی سن دختر از یک مرزی مثلا بالای 35و یا حتی30سال می گذرد جامعه به خود اجازه میدهد که هر نوع ازدواجی را برایشان تجویز میکند تا با همه کمالات و جمالات فقط به دلیل یک عدد مجبور شوند تن به هر ازدواجی بدهند؛حضور مردهای با سن بالا و مردان دارای بچه و زن طلاق و زن مرده و خلاصه هر نوع که فکرش را بکنید نشان از این خواست نامعقول جامعه ان هم از نوع اسلامیش دارد.
اما ایا سن مجوز درستی است تا دختری که تجربه هیچ گونه زندگی مشترک را  نداشته با مردی که زندگی مشترک را با زن دیگری گذرانده و سختی ها و تلخی و شیرینی ان را چشیده است، حالا با داشتن فرزندانی که حتما برایش عزیز خواهند بود،زندگی که برایش روزشماری میکرده و رویایش بوده را اغاز و به سرانجام برساند؟
ایا به احساس،رویا و ارزوهای او هم احترام گذاشته خواهد شد؟
ایا برایش از سختی های این زندگی خواهند گفت؟
ایا او حوصله مادری کردن فرزندان دیگری را خواهد داشت؟
ایا در درون او حس مادری ایجاد خواهد شد؟
ایا او می تواند فرزندان دیگری را مانند فرزندان خود بداند و در حد توانش مادری کند؟
ایا اگر خودش فرزندی به دنیا اورد تفاوت قایل خواهد شد؟
ایا جامعه به او نگاه مثبت خواهد داشت و یا نگاهی از سر دلسوزی و ترحم؟
ایا خواهد توانست محبت پدر به فرزندان را تحمل کند و گاهی خودش حاشیه نشین محبت همسرش شود؟