چقدر آدم دیر متوجه بدی ها، عیب ها و خصوصیات بدش می شه، اصلا فک نمی کنه باید یه نگاهی به خودش بندازه مثبتا منفیا، نقاط ضعفشو پیدا کنه حلش کنه! به جای گیر به این و اون به خودش برسه تا خوب بشه! تا کمتر بدی داشته باشه ! چشماشو رو به خودش ببنده و واسه بقیه باز کنه بشه کور خودش و بینای دیگران!

و بدتر از اون هیچ کی نباشه اینارو بهت بگه خودت باید بهش برسی اینقدر بری تا بهش برسی اونوقت ببینی ای دل غافل سی سال گذشت!

انگار من خودم باید همه راه رو برم تا بفهمم همه چیزو، به بقیه که اینارو می گم قبول نمی کنن شاید ذات آدمیزاد اینجوریه که باید همه چیزو تجربه کنه سرش به سنگ بخوره اونوقت بفهمه چه خبره کاش به حرف فلانی گوش می دادم!