قبل ترها متاهل ها میگفتن تو ازدواج هیچ خبری نیس و ما هم باور میکردیم و با خود میگفتیم اره دیگه فقط محیط عوض میشه از خونه بابا به خونه شوهر
ولی حالا میبینم که نه حسابی خبره!!
داری با خود واقعی ات رو به رو میشی، یک میدان امتحان برای هر انچه اموخته بودی و فکر میکردی هستی!
قبل ترها زندگی متاهلان عزیز اطرافم را تحلیل میکردم اینکه چرا اینگونه زندگی میکنند و ده ها چرای دیگر ؟؟!!
بعد از ازدواجم متوجه این قضاوت های اشتباه و بیهوده ام شدم(نه اینکه الان قضاوت نمیکنم؛ ادمی و عادت)
اینکه فکر کنیم همه چیز زندگی باید به راه باشه و همه طبق اصول من و ما زندگی کنند یک اشتباهه.
کم کم، روز به روز تجربه کسب میکنیم و میتونیم راحت تر با مسایل زندگی کنار بیاییم و رشد کنیم.
اندکی صبر؛ سحر نزدیک است!!

خیلی ها شاید به ذهنشون برسه که من به خاطر شرایط سنی ام این مدل ازدواج رو قبول کردم در حالی که من 10سال پیش هم به این نوع ازدواج فکر کرده بودم و مشکلی نداشتم
اما ایا سن دلیل موجهی برای این نوع ازدواج هاست؟جامعه با اینکه گفته میشه سن یه عدده و مهم فکر و اخلاق و فلان و فلانه ولی وقتی سن دختر از یک مرزی مثلا بالای 35و یا حتی30سال می گذرد جامعه به خود اجازه میدهد که هر نوع ازدواجی را برایشان تجویز میکند تا با همه کمالات و جمالات فقط به دلیل یک عدد مجبور شوند تن به هر ازدواجی بدهند؛حضور مردهای با سن بالا و مردان دارای بچه و زن طلاق و زن مرده و خلاصه هر نوع که فکرش را بکنید نشان از این خواست نامعقول جامعه ان هم از نوع اسلامیش دارد.
اما ایا سن مجوز درستی است تا دختری که تجربه هیچ گونه زندگی مشترک را  نداشته با مردی که زندگی مشترک را با زن دیگری گذرانده و سختی ها و تلخی و شیرینی ان را چشیده است، حالا با داشتن فرزندانی که حتما برایش عزیز خواهند بود،زندگی که برایش روزشماری میکرده و رویایش بوده را اغاز و به سرانجام برساند؟
ایا به احساس،رویا و ارزوهای او هم احترام گذاشته خواهد شد؟
ایا برایش از سختی های این زندگی خواهند گفت؟
ایا او حوصله مادری کردن فرزندان دیگری را خواهد داشت؟
ایا در درون او حس مادری ایجاد خواهد شد؟
ایا او می تواند فرزندان دیگری را مانند فرزندان خود بداند و در حد توانش مادری کند؟
ایا اگر خودش فرزندی به دنیا اورد تفاوت قایل خواهد شد؟
ایا جامعه به او نگاه مثبت خواهد داشت و یا نگاهی از سر دلسوزی و ترحم؟
ایا خواهد توانست محبت پدر به فرزندان را تحمل کند و گاهی خودش حاشیه نشین محبت همسرش شود؟

ازدواج میدانیه برای خودشناسی واقعی و البته اگه دنبال رشد و خودسازی هستین

اینکه میگن ازدواج نصف دین رو بیمه میکنه و شما برای نصف دیگه تلاش کنین واقعا حس کردم 

نصف دیگه ای که باید حفظ بشه خیلی باید تلاش کنی چون با خود دیگه ای از وجودت اشنا میشی وارد میدان عملی همه نظریاتی که خوندی و شنیدی میشی

راحت طلبی ها خودخواهی ها و همه انچه که در مجردی بوده کم کم بابد رها کنی و بشی ی ادم جدید

گاهی دلم برای روزای مجردی تنگ میشه و البته میگم کاش بیشتر ازش استفاده میکردم ولی افسوس و حسرت دیگه سودی نداره 

ولی با همه این اوصاف متاهلی رو کم کم دارم دوست میدارم 

الان اومدیم پارک و سر و صدای فرزندان بلند من برم بعدا ادامه میدم

سلام عبادات قبول

اینقدر تو این مدت گرفتار خودم بودم که نتونستم اینجا بنویسم اصلا نفهمیدم ماه مبارک کی شروع و کی تموم شد؟

زندگی مشترک من هننوز به یه نقطه ثابت نرسیده و هنوز تو خیلی زمینه ها درگیر خودم هستم

بالاخره اخلاقای مجردی تو زندگی مشترک یقه ادمو میگیره و باید حلش کنم

برای منی که خیلی اهل فعالیت های زندگی نبودم و کمی تا قسمتی اهل فکر و خیال بودم وقتی با زندگی واقعی و بالا و پایین اون رو به رو شدم اونم تو شرایط من دچار استرس اضطراب شدم 

انگیزه اشتیاق گذشت صبر و استقامت ایثار برای زندگی مشترک واقعا لازمه 

سیاست های جدید وبلاگ

1**میخوام اینجا از بقیه نامادری ها هم دعوت کنم که بیان اینجا و از تجربیات هم استفاده کنم

بقیه دوستانی که هم که نکته و یا تجربه از کسی دیگه دارن میتونن به اشتراک بذارن 

2**تجربه های متاهلی رو هم انشالله خواهم نوشت عزیزان متاهل دیگه هم بنویسن